Przemysł. Postawienie na przemysł ciężki
Władze partyjne kopiując wzorce "towarzyszy radzieckich", stawiały przede wszystkim na rozbudowę przemysłu ciężkiego. Tą drogą pozyskiwały środki do produkcji broni i wspomagały rozwój swego, jak im się wydawało, społecznego sojusznika - wielkoprzemysłowej klasy robotniczej. Zwyczajowa inwestycja wczesnego PRL - Nowa Huta koło Krakowa - miała na celu stworzenie silnego środowiska robotniczego, w opozycji do tradycyjnie mieszczańskiego i nie godzącego się na rządy nowej władzy Krakowa. Przemysł hutniczy i maszynowy pracował głównie aby zaspokoić potrzeby przemysłu zbrojeniowego, czego, w dobie wojny koreańskiej, domagał się od partii Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Za przemysłem ciężkim nie nadążała produkcja energii elektrycznej i wydobycia węgla. Na drugim zjeździe Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej w tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym czwartym roku. Ustalono czwartą już z kolei korektę planu sześcioletniego. Okazało się bowiem, że entuzjazm mas pracujących wyczerpuje się, a społeczeństwo stale narzeka z powodu ubożejącego rynku konsumpcyjnego.